- બી.એડ. અને પી.ટી.સી.માં આપણને બધાને પીરીયડ પ્લાનીંગની ખુબ પ્રેકટીશ કરાવવામાં આવી હતી. દરેક બાબતને આપણે સમય સાથે સાંકળીને ભણાવતા હતા. કોઈ વાત અધૂરી ન રહી જાય.કશું આયોજનમાંથી ભૂલાઈ ન જાય. એના માટે આપણે અડધા અડધા થઇ જતા.
- પણ છેલ્લે ઈન્ટર્નશીપમાં ખુબ મજા પડતી. કેમ કે ત્યાં વગર આયોજને ભણાવવા મળતું. એવું લાગતું કે વિચારોના ઘોડાને આયોજનના બંધનમાંથી મુક્તિ મળી ગઈ હોય. મારી ઈન્ટર્નશીપ જી.ટી.શેઠ નામની હાઈસ્કુલમાં હતી. મજા તો આવી પણ સાથે સાથે ઘણું બધું શીખવાનું મળ્યું.
- છેલ્લા દિવસે ત્યાંના સ્ટાફના એક સાહેબશ્રી નિરંજનીભાઈ સાથે અમે ચા પીવા માટે બહાર ગયા.તેમણે ચર્ચા દરમ્યાન એક સરસ વાત કરી હતી. તેમણે કીધું કે એક અડધી કલાકના પીરીયડમાં તમારે બે જ કામ કરવાના, વીસ મીનીટ ભણાવવાનું પણ દસ મીનીટ એ કરો જે બાળકને ગમે છે.એટલે કે વીસ મીનીટ તમને ગમે તે અને દસ મીનીટ વિદ્યાર્થીને ગમે તે. મને એમની આ વાત ખુબ ગમી હતી અને યાદ પણ રાખી છે.
- પણ હું શિક્ષક બન્યો પછી મેં એક વિચાર કર્યો. મને થયું કે આપણે ભણાવવું તો છે જ પણ તો પછી આપણે વિદ્યાર્થીને ગમે એ રીતે જ કેમ ન ભણાવીએ ? અને એના માટે હજુ પણ મારા પ્રયત્નો ચાલુ છે. તમે પણ કોશિશ કરજો ખુબ ગમશે...
“वो एक नायाब तस्वीर है
खुदा की,
बच्चा जब हस्ता है, रहेमत है खुदा की.”
{ઘરનો શેર છે એટલે
ભૂલચૂક લેવી-દેવી.}
- Suggestions are always welcomed. (Write in comments.)
