पथ्थर में से भगवान बनते है

पथ्थर में से भगवान बनते है,
मेरे लिए ही सूरज चांद चलते है,
आसमानमे बादल है बिजलिया भी,
मेरी मरजी से यहाँ फुल खिलते है.

आसमान को भी मैं जुका शकता हु,
किस्मतकी लकीरों को मैं तोड़ शकता हु,
मेरे नाम से दुश्मन भी कांपते है,
सर उठाके हमारे दोस्त चलते है.

मैं रुक नहीं शकता, मैं टुट नहीं शकता,
मुजे तोड़नेवाले आखिरमे टुट जाते है,
सब लोग अब मुजको सलाम करते है,
दुश्मन भी मेरा रास्ता छोड़ देते है.

आंधी और तूफ़ान भी अब दुर रेहते है,
अन्याय अत्याचार को जब देखता हु मैं,
नजरो से आग के शोले निकलते है,
'आनंद' इंसानियत के सायेमे चलते है.

આંસુ

મોતી બનીને તારી આંખથી પડે છે આંસુ,
આગ બનીને મારા દિલમાં સળગે છે આંસુ.

તારી ઉદાસીની કોઈ કહાની કહે છે આંસુ,
મારી જિંદગીની કોઈ નિશાની રહે છે આંસુ.

તારા દિલની એ ફરિયાદ બની જાય છે આંસુ,
મારા દિલમાં ફરી તારી યાદ બની જાય છે આંસુ.

કીધા વિના કેટલુંય કહી જાય છે આંસુ ?
આવે છે આંખમાં તો સમજાય છે આંસુ.

ખુશી અને દુઃખની ભાષા છે આંસુ,
શબ્દો કરતા પણ ઘણા સાચા છે આંસુ.

'આનંદ'ની કવિતાનો વિસ્તાર છે આંસુ,
દિલની લાગણીઓનો પોકાર છે આંસુ.

વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા

૨૦૧૨-૧૩ નાં વિદ્યાર્થીઓની વિદાય માટે લખેલ કવિતા...

નાના પ્યારા ફૂલ અમારા,
ટમટમતા નાના સિતારા,
જાણે કોઈ માળાના પારા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

હસતા હસતા કોઈ ભણતો,
કોઈ બીજાની ફરિયાદો કરતો,
પ્રયાગ જો'ને કેવો ડરતો ?
સાવન તો સૌમાં ભળતો,

દરેક કામ દોડીને કરતા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

રીંકલબેન તો રોષે ભરાતા,
રોનકબેન જ્યારે વાતો કરતા,
કેવાં હિનાબેન ને પાયલબેન ?
સદાય રહેતા એ બંને મૌન.

એકબીજાના સાથી સારા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

હોશિયાર તો જયશ્રીબેન,
ઘરમાં ડોન મનીષાબેન,
દયાબેન ડરાવતા સૌને,
પાયલબેન સમજાવતા સૌને.

કોયલ બુલબુલના ટહુકારા
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

ધીમે ધીમે વાતો કરતા,
કોઈ ગાંધીના અક્ષર કરતા,
ધ્યાનથી રીન્જલબેન જો ભણતા,
જાનકીબેન સૌ સાથે લડતા.

'આનંદ' અમ આશિષ ઉરથી દેતા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

ખુરશી

આ કવિતાની ખાસિયત એ છે કે એમાં આગલી પંકિત નો કોઈ એક શબ્દ બીજી પંક્તિમાં
આવે જ છે....

કાવાદાવાનું કારણ ખુરશી,
કારણ વિનાનું કામણ ખુરશી.

કામણનું કમઠાણ ખુરશી,
કમઠાણોની ખાણ ખુરશી.

કોઈ કાળી કાળી ખાણ ખુરશી,
કોઈ કાળી કાળી રાત ખુરશી.

રાતની અમીરાત ખુરશી,
અમીરાતની જાત ખુરશી.

જાત-પાતનાં ભેદ ખુરશી,
કેવા કાળા ભેદ ખુરશી ?

'આનંદ' કેવા દાવા ખુરશી ?
દાવામાં કાવાદાવા ખુરશી.

नहीं है

मेरे आंसुओ की कीमत तेरे पास नहीं है,
मेरे दर्दका तुजको कोई अंदाज़ नहीं है,
तु छुप तो जायेगी जमानेकी निगाहोसे,
पर खुदासे छुपा शके ऐसा कोई आँचल नहीं है.

दुनियामे मेरा कोई हमराज़ नहीं है,
कर शकु ऐतबार ऐसा कोई इन्सान नहीं है,
मिलते है मोहब्बत से लोग यहाँ मुजको,
पर मोहब्बत करना इतना आसान नहीं है.

तुजसे बड़ा अब कोई मुजको दर्द नहीं है,
तुजसे बड़ा मुजको कोई भी ज़ख्म नहीं है,
हा मैं तेरा आजभी शुक्रमंद हु दिलसे,
क्युकी तेरा मुज पर अब कोई एहसान नहीं है.

हा इस गज़लमें मेरा कोई गम नहीं है,
हा इसमें अब तेरा कहीभी नाम नहीं है,
'आनंद' फिर भी तुजे भूलेगा नहीं कभी भी,
क्योकि इस बात का आखिर कोई अंजाम नहीं है.

टूटे अरमानो के सायेमें जी पाए तो बहोत है,
ख्वाबमे भी उनका साथ मिल जाए तो बहोत है,
'आनंद' मेरी दुआ बस इतनी है खुदा से,
उनकी बाहोंमे दम निकले तो बहोत है.

ઝખ્મો તો મારે ઘણા દેખાડવા છે તને,
સમય હોય તો એકવાર મારી કબરે આવજે,
બોળી છે કલમ ખુદાએ મારા લોહીમાં,
જિંદગી 'આનંદ' ની અમથી નથી રંગીન.

આંખોને ખેંચી રાખે એ સુંદરતા,
દિલને જકડી રાખે એ સુંદરતા,
પડવાની ભલે ઈચ્છા ન હોય 'આનંદ'
પે'લી નજરે પ્રેમમાં પાડે એ સુંદરતા.

तेरे एक इशारे से क़यामत होगी

तेरे एक इशारे से क़यामत होगी,
हजारों की एकसाथ मौत होगी,
दर्द क्या है ये तु भी जान जायेगी,
जिस दिन तेरी मुझसे मुलाक़ात होगी.

खूबसूरती की तु जिन्दा मिसाल होगी,
कई मिसालोमे तु बेमिसाल होगी,
की तेरे होठ की लालीभी और लाल होगी,
जब तुज पर मेरे ईश्क की कमाल होगी.

सुनो जब कभी भी चांदनी रात होगी,
ख्वाब में तुम्हारी हमसे बात होगी,
'आनंद' तेरी बस इतनी ही औकात होगी,
हर पल अब मेरी रूह तेरे साथ होगी.

નાનકડી પરીની ઝાંઝર

એક નાનકડી છોકરીને જોઈને આ કવિતા લખી...

નાનકડી પરીની ઝાંઝર.
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

બે પગ વચ્ચે વાતો કરતી,
નવી નવી રમતો રમતી,
હસવાનું એ બહાનું બનતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

આંખો એની રમતો કરતી,
ચોટી સૌના મનને મોહતી,
નવા નવા એ ગીતો ગાતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

ચુંદડીનું રમકડું કરતી,
મમ્મીની નકલો કરતી,
નાની થઈને મોટી બનતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

અચરજથી એ સૌને જોતી,
દર્દ દુનિયાના ક્યાં સમજતી ?
પોતાની જ મસ્તીમાં રહેતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

દુનિયા કાનો કાનો કરતી,
પણ બાળપણની નોખી મૂર્તિ,
'આનંદ' જેમ રાધા હસતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.