વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા

૨૦૧૨-૧૩ નાં વિદ્યાર્થીઓની વિદાય માટે લખેલ કવિતા...

નાના પ્યારા ફૂલ અમારા,
ટમટમતા નાના સિતારા,
જાણે કોઈ માળાના પારા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

હસતા હસતા કોઈ ભણતો,
કોઈ બીજાની ફરિયાદો કરતો,
પ્રયાગ જો'ને કેવો ડરતો ?
સાવન તો સૌમાં ભળતો,

દરેક કામ દોડીને કરતા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

રીંકલબેન તો રોષે ભરાતા,
રોનકબેન જ્યારે વાતો કરતા,
કેવાં હિનાબેન ને પાયલબેન ?
સદાય રહેતા એ બંને મૌન.

એકબીજાના સાથી સારા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

હોશિયાર તો જયશ્રીબેન,
ઘરમાં ડોન મનીષાબેન,
દયાબેન ડરાવતા સૌને,
પાયલબેન સમજાવતા સૌને.

કોયલ બુલબુલના ટહુકારા
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

ધીમે ધીમે વાતો કરતા,
કોઈ ગાંધીના અક્ષર કરતા,
ધ્યાનથી રીન્જલબેન જો ભણતા,
જાનકીબેન સૌ સાથે લડતા.

'આનંદ' અમ આશિષ ઉરથી દેતા,
વિદ્યાર્થીઓ છો તમે નિરાળા.

ખુરશી

આ કવિતાની ખાસિયત એ છે કે એમાં આગલી પંકિત નો કોઈ એક શબ્દ બીજી પંક્તિમાં
આવે જ છે....

કાવાદાવાનું કારણ ખુરશી,
કારણ વિનાનું કામણ ખુરશી.

કામણનું કમઠાણ ખુરશી,
કમઠાણોની ખાણ ખુરશી.

કોઈ કાળી કાળી ખાણ ખુરશી,
કોઈ કાળી કાળી રાત ખુરશી.

રાતની અમીરાત ખુરશી,
અમીરાતની જાત ખુરશી.

જાત-પાતનાં ભેદ ખુરશી,
કેવા કાળા ભેદ ખુરશી ?

'આનંદ' કેવા દાવા ખુરશી ?
દાવામાં કાવાદાવા ખુરશી.

नहीं है

मेरे आंसुओ की कीमत तेरे पास नहीं है,
मेरे दर्दका तुजको कोई अंदाज़ नहीं है,
तु छुप तो जायेगी जमानेकी निगाहोसे,
पर खुदासे छुपा शके ऐसा कोई आँचल नहीं है.

दुनियामे मेरा कोई हमराज़ नहीं है,
कर शकु ऐतबार ऐसा कोई इन्सान नहीं है,
मिलते है मोहब्बत से लोग यहाँ मुजको,
पर मोहब्बत करना इतना आसान नहीं है.

तुजसे बड़ा अब कोई मुजको दर्द नहीं है,
तुजसे बड़ा मुजको कोई भी ज़ख्म नहीं है,
हा मैं तेरा आजभी शुक्रमंद हु दिलसे,
क्युकी तेरा मुज पर अब कोई एहसान नहीं है.

हा इस गज़लमें मेरा कोई गम नहीं है,
हा इसमें अब तेरा कहीभी नाम नहीं है,
'आनंद' फिर भी तुजे भूलेगा नहीं कभी भी,
क्योकि इस बात का आखिर कोई अंजाम नहीं है.

टूटे अरमानो के सायेमें जी पाए तो बहोत है,
ख्वाबमे भी उनका साथ मिल जाए तो बहोत है,
'आनंद' मेरी दुआ बस इतनी है खुदा से,
उनकी बाहोंमे दम निकले तो बहोत है.

ઝખ્મો તો મારે ઘણા દેખાડવા છે તને,
સમય હોય તો એકવાર મારી કબરે આવજે,
બોળી છે કલમ ખુદાએ મારા લોહીમાં,
જિંદગી 'આનંદ' ની અમથી નથી રંગીન.

આંખોને ખેંચી રાખે એ સુંદરતા,
દિલને જકડી રાખે એ સુંદરતા,
પડવાની ભલે ઈચ્છા ન હોય 'આનંદ'
પે'લી નજરે પ્રેમમાં પાડે એ સુંદરતા.

तेरे एक इशारे से क़यामत होगी

तेरे एक इशारे से क़यामत होगी,
हजारों की एकसाथ मौत होगी,
दर्द क्या है ये तु भी जान जायेगी,
जिस दिन तेरी मुझसे मुलाक़ात होगी.

खूबसूरती की तु जिन्दा मिसाल होगी,
कई मिसालोमे तु बेमिसाल होगी,
की तेरे होठ की लालीभी और लाल होगी,
जब तुज पर मेरे ईश्क की कमाल होगी.

सुनो जब कभी भी चांदनी रात होगी,
ख्वाब में तुम्हारी हमसे बात होगी,
'आनंद' तेरी बस इतनी ही औकात होगी,
हर पल अब मेरी रूह तेरे साथ होगी.

નાનકડી પરીની ઝાંઝર

એક નાનકડી છોકરીને જોઈને આ કવિતા લખી...

નાનકડી પરીની ઝાંઝર.
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

બે પગ વચ્ચે વાતો કરતી,
નવી નવી રમતો રમતી,
હસવાનું એ બહાનું બનતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

આંખો એની રમતો કરતી,
ચોટી સૌના મનને મોહતી,
નવા નવા એ ગીતો ગાતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

ચુંદડીનું રમકડું કરતી,
મમ્મીની નકલો કરતી,
નાની થઈને મોટી બનતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

અચરજથી એ સૌને જોતી,
દર્દ દુનિયાના ક્યાં સમજતી ?
પોતાની જ મસ્તીમાં રહેતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

દુનિયા કાનો કાનો કરતી,
પણ બાળપણની નોખી મૂર્તિ,
'આનંદ' જેમ રાધા હસતી,
નાનકડી પરીની ઝાંઝર.

जीने दो

मैंने दुनिया के लिए ये कविता लिखी है...

मुजे खुशियोंके साथ जीने दो,
मुजे गमसे दूर रेहने दो,
बहोत जी जिया हमने आपके लिए,
मुजे अपने लिए भी जीने दो.

हर बात तुम्हारी क्यों मानू ?
हर बार तुम्हे ही क्यों मानू ?
मरजी तुम्हारी बहोत मानी है,
अब मेरी मरजी से जीने दो.

तुम्हे मेरी कोई बात पसंद नहीं,
तुम्हे मेरा कोई गम भी नहीं,
तुम जो चाहे वो समजा करो,
मुजे मेरी दुनियामे रेहने दो.

दर्द तुमने मुजे कितने दिये ?
ज़ख्म तुमने मुजे कितने दिये ?
याद करके वो मामूली बात,
मुजे सिकवा तुमसे करने दो.

कुछ लोग मिले थे तुममें से,
कुछ लोग मिले है तुममे से,
हर बार मुजे यु घाव देके,
अब मरहम लगाना रेहने दो.

अब क्यों मुझसे लड़ते हो तुम ?
अब क्यों मुझसे डरते हो तुम ?
सच सुनने की तुम्हे आदत नहीं,
ये बाते दोहराना रेहने दो.

मेरी हर सांसको बांधा है,
हर धडकन को तुमने रोका है,
अब 'आनंद' को आखरी सांस,
तुम जी भरके बस लेने दो.

તમને મળ્યાનું યાદ રે’શે

તમને મળ્યાનું યાદ રે'શે,
ઘડીભરનો સાથ યાદ રે'શે,
સંજોગો જિંદગીને કેવી બનાવે છે ?
આપની આખરી ઝલક યાદ રે'શે.

નથી અમારી પાસે કોઈ આપની સ્મૃતિ,
પણ આપની સ્મૃતિની યાદ રે'શે,
લાગણીઓ હવે વ્યક્ત નહિ કરે 'આનંદ',
અમારી પીડાની અનુભૂતિ તમને યાદ રે'શે.