जीने दो

मैंने दुनिया के लिए ये कविता लिखी है...

मुजे खुशियोंके साथ जीने दो,
मुजे गमसे दूर रेहने दो,
बहोत जी जिया हमने आपके लिए,
मुजे अपने लिए भी जीने दो.

हर बात तुम्हारी क्यों मानू ?
हर बार तुम्हे ही क्यों मानू ?
मरजी तुम्हारी बहोत मानी है,
अब मेरी मरजी से जीने दो.

तुम्हे मेरी कोई बात पसंद नहीं,
तुम्हे मेरा कोई गम भी नहीं,
तुम जो चाहे वो समजा करो,
मुजे मेरी दुनियामे रेहने दो.

दर्द तुमने मुजे कितने दिये ?
ज़ख्म तुमने मुजे कितने दिये ?
याद करके वो मामूली बात,
मुजे सिकवा तुमसे करने दो.

कुछ लोग मिले थे तुममें से,
कुछ लोग मिले है तुममे से,
हर बार मुजे यु घाव देके,
अब मरहम लगाना रेहने दो.

अब क्यों मुझसे लड़ते हो तुम ?
अब क्यों मुझसे डरते हो तुम ?
सच सुनने की तुम्हे आदत नहीं,
ये बाते दोहराना रेहने दो.

मेरी हर सांसको बांधा है,
हर धडकन को तुमने रोका है,
अब 'आनंद' को आखरी सांस,
तुम जी भरके बस लेने दो.

તમને મળ્યાનું યાદ રે’શે

તમને મળ્યાનું યાદ રે'શે,
ઘડીભરનો સાથ યાદ રે'શે,
સંજોગો જિંદગીને કેવી બનાવે છે ?
આપની આખરી ઝલક યાદ રે'શે.

નથી અમારી પાસે કોઈ આપની સ્મૃતિ,
પણ આપની સ્મૃતિની યાદ રે'શે,
લાગણીઓ હવે વ્યક્ત નહિ કરે 'આનંદ',
અમારી પીડાની અનુભૂતિ તમને યાદ રે'શે.

क्या डरना ?

उल्फत की जंजीर से क्या डरना ?
अपनी ही तक़दीर से क्या डरना ?
खुद पर अगर भरोषा हो तो,
अपने हाथो की लकीर से क्या डरना ?

समंदर की गहराई से क्या डरना ?
लहरों की ऊँचाई से क्या डरना ?
आत्मविश्वास की नावमे बैठ के निकलो,
फिर कातिल तुफानो से क्या डरना ?

आसमान की बुलंदी से क्या डरना ?
बादलों के अंधेरे से क्या डरना ?
हिम्मत के परो से उड़ना सीखो,
फिर बिजली की आग से क्या डरना ?

बर्फीली चट्टानों से क्या डरना ?
बर्फीले तुफानो से क्या डरना ?
अपने सिनेमे शोला भड़का दो
हिमालय की चोटी से फिर क्या डरना ?

घनघोर काली रातो से क्या डरना ?
अन्जाने सब डर से क्या डरना ?
'आनंद' सत्य का दीप जला दे दिलमे
जूठ, फरेब फिर मक्कारी से क्या डरना ?

જિંદગી

જિંદગી ફૂલોની સેજ નથી,
જિંદગી ઝાકળનો ભેજ નથી,
જિંદગી પથ્થર જેવી કઠોર,
જિંદગી ધગધગતી બપોર.

જિંદગી છલકતો જામ
જિંદગી યાત્રા અવિરામ
જિંદગી હળાહળનું પાન
જિંદગી સંઘર્ષોની ખાણ.

જિંદગી શીતળ કોઈ છાયા,
જિંદગી મોહક કોઈ માયા,
જિંદગી અવિરત સળગતી આગ,
જિંદગી છે અરમાનોનો ત્યાગ.

જિંદગી ક્યારેક સુંદર સ્વરૂપા,
ક્યારેક લાગે નિર્મળ નિરૂપા,
'આનંદ' જિંદગી મલકતું સ્મિત,
શ્વાસની ધૂન પર ધબકારનું ગીત.

पथ्थरो के सिनेपे फुल उगा शकता हु

पथ्थरो के सिनेपे फुल उगा शकता हु,
आंधियो में प्यारका दीप जला शकता हु,
अगर तुम लौट के आनेका वादा करते हो,
मैं सारी जिंदगी यहाँ इंतजार कर शकता हु.

हमारे ईश्क के इल्मसे कैसे बचोगे ?
मैं प्यारके सारे जंतर मंतर जानता हु,
हां ज़माना नफरत की आगमे जलता है,
पर मैं प्रेम की गंगा बहा शकता हु.

सुना है तु धोके से हर बाज़ी जीत लेती है,
चल आज मैं जिंदगी दाव में रखता हु,
तुजे शेर गज़ल सुनने का शौक है बहोत,
इसी लिये मैं खुनसे नगमे लिखता रहता हु.

हर सांसमे तेरे नाम की आहट होती है,
इसी वजहसे मैं सांसे लेता रेहता हु,
बंदगी भी 'आनंद' करता है इस अंदाज से,
खुदा की जगह लबो से तेरा ही नाम लेता हु.

નથી રે'તી સવાર કે સાંજની ખબર,
નથી રે'તી કામ કે કાજની ખબર,
તમારી યાદમાં કેટલો દુઃખી 'આનંદ' ?
નથી તમને મારા પ્રેમની ખબર.

આંસુઓ કેવા હોય ખબર નો'તી મને,
દર્દ કેવું હોય ખબર નો'તી મને,
અજાણ હોત 'આનંદ' બધી પીડાઓથી,
પ્રેમ કર્યો ને સાલું ગ્રેજ્યુએટ થઇ ગયો.

सर जुका के माँगना अब छोड़ दिया

खुदाको लिखी हुई कविता...

सर जुका के माँगना अब छोड़ दिया,
दुआ फरियादों की जोली फैलाना छोड़ दिया,
तुजे और कितना शर्मिंदा करू मैं ?
तुजसे अब सिकवा गीला करना छोड़ दिया.

दर्द देखे है ज़माने में कई सारे,
कुछ इन्सान के तो कुछ तक़दीर के है मारे,
आरजू अब इस दिलमें कोई नहीं तेरे लिये,
तु चाहे तो डूबा दे तु चाहे पार उतारे.

हां तु मालिक है इस सारे zahaजहां और जन्नत का,
हा तु भूखा है प्यार, पूजा और मन्नत का,
काश 'आनंद' तेरा भी दिल होता इन्सानी,
तु भी मतलब समज शकता मोहबत का.

થાતો હોય તોય યાર પ્રેમ કરતા નૈ

દર્દની ઊંડી ખાઈમાં જોજો પડતા નૈ,
મળતી હોય એની નજર તોય મેળવતા નૈ,
રાંઝા, મહિવાલ સૌ કહે છે તમને,
થાતો હોય તોય યાર પ્રેમ કરતા નૈ.

કંટકોના માર્ગ પર ચાલવું પડશે,
ફૂલોના દીધેલ ઘાવ પર હસવું પડશે,
સેહરાનાં આ રણમાં ભૂલા પડતા નૈ,
થાતો હોય તોય યાર પ્રેમ કરતા નૈ.

જમાનો પાછળ તલવાર લઈને આવશે,
સબંધો બધા અધિકાર લઈને આવશે,
એની શૂળી પર તમારું શીશ મુકતા નૈ,
થાતો હોય તોય યાર પ્રેમ કરતા નૈ.

હસતી આંખને આંસુઓનો રોગ લાગશે,
દિલ અરમાનો અને સપનાઓનો ભોગ માગશે,
ભૂલથી પણ આવડી મોટી ભૂલ કરતા નૈ,
થાતો હોય તોય યાર પ્રેમ કરતા નૈ.

લાખો મરી ગયા હજારો તૈયાર બેઠા છે,
કાતિલની શમશેરમાં બસ બે જ છાંટા છે,
મહેકતું ઉપવન તમારું વેરાન કરતા નૈ,
થાતો હોય તોય યાર પ્રેમ કરતા નૈ.

રામ પાસેથી વફાદારીની ભાવના લેજો,
કૃષ્ણ પાસેથી મળે તો વિરહની વેદના લેજો,
'આનંદ' નહિતર પ્રેમમાં પગલું ભરતા નૈ,
થાતો હોય તોય યાર પ્રેમ કરતા નૈ.

એ ધન્ય ધરા ગુજરાત છે

ગુજરાત સ્થાપનાદિન નાં રોજ લખાયેલ ગીત.

જ્યાં મેઘાણીના ગીત છે,
જ્યાં ગાંધીજીની પ્રીત છે,
સંસ્કારોની અમીરાત છે,
એ ધન્ય ધરા ગુજરાત છે.

લોખંડી વીર વલ્લભ છે,
જેના દર્શન કરવા દુર્લભ છે,
જ્યાં નરસિહ, નર્મદ કાન્ત છે,
એ ધન્ય ધરા ગુજરાત છે.

જ્યાં નર્મદા તાપી સધ્ધર છે,
જ્યાં મચ્છુ ઘેલો ભાદર છે,
અરે સાબરમતી જ્યાં શાંત છે,
એ ધન્ય ધરા ગુજરાત છે.

જ્યાં દ્વારકા સોમનાથ અંબાજી,
જ્યાં પાવાગઢ વીરપુર શામળાજી,
જ્યાં ગીરનાર નો ખોળો અનંત છે,
એ ધન્ય ધરા ગુજરાત છે.

જ્યાં રાસ ગરબાની રમઝટ છે,
જ્યાં ભજન દુહાની દાવત છે,
જ્યાં હાલરડામાં હેત છે,
એ ધન્ય ધરા ગુજરાત છે.

આ રત્નો કેરી ખાણ છે,
ભારતની પહેચાન છે,
'આનંદ' ઈશ્વરનું ગીત છે,
એ ધન્ય ધરા ગુજરાત છે.